Home / Blog / De geschiedenis van de maritieme communicatie op zee

De geschiedenis van de maritieme communicatie op zee

De eerste communicatie op afstand tussen schepen op zee onderling, bestond waarschijnlijk (afgezien van het stemgeluid met een megafoon) uit het werken met vlaggenseinen, wanneer men in elkaars zicht was. De uitvinding in 1835 van de morsecode door Samuel Morse betekende een enorme sprong vooruit. Morse is een communicatiecode, die bestaat door het met tussenpozen uitzenden van korte en langere lichtsignalen, die letters, leestekens en cijfers vertegenwoordigden. De communicatie via vlaggenseinen kon nu worden aangevuld door lichtseinen op afstand. Weer later maakte deze uitvinding via radiocommunicatieapparatuur het voor schepen mogelijk, om buiten het zicht van elkaar, te kunnen communiceren.

Bij de telegraaf kon men alleen maar kiezen uit twee toestanden: sleutel naar beneden (= stroom) of sleutel niet bediend (= geen stroom) en met de tijdsduur (kort of lang) werden de letters en tekens samengesteld en uitgewisseld. Telegrafie is wel beschouwd een voorloper van ons huidige tweetallige stelsel waarop de digitale wereld gegrondvest is.

uiteindelijk werd dit morsesysteem op de schepen, door verbetering in de radiotechnieken en het kunnen communiceren via de satellieten zo verouderd, dat dit in 2000 door de Nederlandse marine buiten werking gesteld werd, mede op grond van de regelgeving door SOLAS.

Dit internationale verdrag SOLAS (International Convention for the Safety of Life at Sea) is het belangrijkste internationale verdrag voor de veiligheid op zee en kwam in 1914 tot stand na de ramp met de Titanic in 1912. SOLAS valt sinds 1954 onder de IMO (Internationale Maritieme Organisatie) en weer later werd in 1998 het GMDSS (Global Maritime Distress and Safety System) hier aan toegevoegd

SOLAS beschrijft aan welke eisen zeegaande schepen moeten voldoen op het gebied van constructie, uitrusting en bemanning en is gerelateerd aan de vaargebieden van de schepen.

DE RELATIE TUSSEN DE ZEEGEBIEDEN EN COMMUNICATIE VIA DE RADIO

De te gebruiken communicatie is afhankelijk van het zeegebied waar men met het schip vaart en dit hangt nauw samen met het bereik van de te gebruiken radioapparatuur. Vaart men langs de kusten dan is communicatieapparatuur met een bereik van 30 mijl voldoende. Vaart men in gebieden die enkele honderden mijlen van de kust verwijderd zijn, dan maakt men weer gebruik van communicatie-systemen die deze afstand weer kunnen overbruggen. Uiteindelijk is, dankzij de satellieten, de mogelijkheid om over hele grote afstanden te kunnen communiceren, zo ver uitgebreid en verbeterd t.o.v. de vroegere lange golf, dat zelfs oceanen geen enkel probleem meer zijn. Omdat zoals eerder gezegd de reikwijdte van het vaargebied bepalend is voor het gebruik van bepaalde apparatuur, heeft men de wereld in bepaalde zeegebieden ingedeeld.

ZEEGEBIED A1

Dit is een gebied tot 30 mijl uit de kust waarbij men zeker is van radiotelefonie-bereik met behulp van een VHF- radiotoestel (zoals de marifoon). In dit gebied heeft de overheid er tevens voor gezorgd dat er op radiokanaal 70 een voortdurende luisterwacht, door één of meerdere stations, beschikbaar is om de noodoproepen te kunnen beluisteren.

ZEEGEBIED A 2

Dit is een zeegebied dat zich uitstrekt vanaf 30 mijl tot 200 mijl uit de kust waarbij tenminste één kuststation de noodalarmering binnen het MF-radiotelefonie-bereik continue uitluistert op de noodfrequentie 2187,5 kHz.

ZEEGEBIED A3

Dit is het zeegebied A3 genoemd, ligt nog verder van de kust dan de eerder genoemde A1 en A2-zeegebieden. Doordat tegenwoordig gebruik gemaakt kan worden van satellieten, ligt dit zeegebied binnen het bereik van Inmarsat. Het gebied ligt voornamelijk tussen de 70o Nb en 70o Zb, waar eveneens een ononderbroken luisterwacht onderhouden wordt. Rond de evenaar hangen 4 geostationaire Inmarsat-satellieten in de ruimte. Dit betekent dat zij niet van plaats veranderen t.o.v. van een punt op aarde. Elke satelliet ziet daarom een deel van het aardoppervlak, dat voornamelijk uit delen van een oceaan bestaat. Men geeft de regio die elke Inmarsat-satelliet bestrijkt een eigen naam, te weten:

•West Atlantic Region (AOR-W = Atlantic-Ocean-Region West)

• East Atlantic Region (AOR-E = Atlantic-Ocean-Region East)• Indian Ocean Region (IOR)

• Pacific Ocean Region (POR)

 

Top